Wody

Wody powierzchniowe
Wody powierzchniowe gminy Stężyca są obfite. W ich skład wchodzą cieki, jeziora i mokradła. Sieć rzeczna wykształciła się tu na obszarze wododziałowym. Stąd centralna i południowa część gminy należy do dorzecza Raduni, część południowo – wschodnia do dorzecza Wierzycy, część północno – zachodnia do dorzecza Słupi, a część południowo – zachodnia do dorzecza Wdy. Największy obszar odwadnia Radunia, której źródła znajdują się na południowej granicy gminy, na południe od Jeziora Stężyckiego. Jej bieg i bieg dopływów jest ściśle uzależniony od polodowcowej rzeźby terenu, od polodowcowych rynien i znajdujących się w nich jeziorach. Przepływają one przez nie w sposób inwersyjny, to znaczy odwrotnie w stosunku do kierunku odpływu dawnych wód fluwioglacjalnych, które płynęły przecież na południe, a nie na północ. Radunia na terenie gminy, to zaledwie trzy krótkie odcinki cieku: górny źródliskowy i dwa międzyjeziorne pomiędzy Jeziorem Stężyckim a Raduńskim Górnym i między Raduńskim Górnym i Dolnym. Podobny bieg mają jej dopływy. Pozostałe cieki, jak Sucha i Czysta Woda reprezentują jedynie krótkie górne odcinki we wspomnianych dorzeczach Słupi i Wdy. Cały północno – zachodni obszar gminy jest bezodpływowy z licznymi bezodpływowymi zagłębieniami, często wypełnionymi wodą.

Drugim najważniejszym elementem hydrograficznym gminy są jeziora. Są to w większości jeziora rynnowe, a ich geneza jest złożona, bo w ich formowaniu się znaczny udział miały również bryły martwego lodu lodowcowego. Do jezior rynnowych należą: Stężyckie, Raduńskie Górne i Dolne (na granicy gminy), Lubowisko, Patulskie, Dąbrowskie, Ostrzyckie, Bukrzyno Duże i Małe oraz Zamkowisko Duża i Małe. W rynnie znajdują się również małe jeziora Glinno i Szewinko w zlewni Borucinki. Największe (poza Raduńskim Dolnym) jest Raduńskie Górne (387,2 ha). Jezioro to jest też najgłębsze (43 m). Pozostałe jeziora zajmują typowe niecki wytopiskowe na sandrze, jak np. Żuromińskie, Boruckie, Kniewo, Kamionko i Sołeckie. Największa liczba małych oczek wodnych znajduje się w północno – zachodniej części gminy.           
Mokradła występują w dolinie Czystej Wody i niewielkich rozmiarów w obniżeniach wytopiskowych, rzadziej w dnach rynien na przykład wokół zarastającego jeziora Glinno.


Wody podziemne
Złożona budowa geologiczna osadów plejstoceńskich i zróżnicowana rzeźba terenu, przyczyniły się do tego, że występowanie wód podziemnych w gminie Stężyca jest również zróżnicowane. Najczęściej znajduje się tu jeden do trzech poziomów, w obrębie których występuje kilka warstw wodonośnych. Ogólnie rzecz biorąc można na obszarze gminy wyróżnić wody wysoczyznowe i wody dolinne. W grupie pierwszej obok wód w nielicznych osadach plejstoceńskich, najwyższy poziom reprezentują wody wspierające się na pierwszym pokładzie gliny zwałowej. Jest on jednak nieciągły stąd zróżnicowanie warstwy suchej waha się w granicach od 1 do 15 m. W rynnach, dnach nielicznych odcinków dolin rzecznych i lokalnych obniżeniach, pierwszy poziom wody podziemnej podchodzi blisko powierzchni terenu. Jego zwierciadło jest swobodne i wykazuje wahania roczne wielkości zaledwie kilkudziesięciu centymetrów. Miąższość warstwy suchej nie przekracza tu 2 m.

Zaopatrzenie w wodę odbywa się z głębszych plejstoceńskich poziomów wodonośnych, na których oparte są wodociągi wiejskie, grupowe lub zakładowe oraz ujęcia indywidualne. Najgłębszy otwór do ujęcia wody znajduje się w Klukowej Hucie i wynosi 148 m p.p.t. Otwór ten położony na wysokości 220, 7 m n.p.m. zaopatruje wodociąg wiejski. Najpłytszy jest otwór (14,0 m) na Stacji Limnologicznej UG w Borucinie (188,5 m n.p.m.). Ujęcia wodne gminy, których jest w sumie 33 opierają się na otworach przeciętnej głębokości od 50 do 100 m w 17 miejscowościach. Czerpie z nich wodę 11 ośrodków wypoczynkowych. Wszystkie mają pozwolenia wodno – prawne. Z indywidualnych ujęć korzysta ludność Borucina, Łączyna, Łosienic, Sikorzyna i Zgorzałego.